Aktualności

Lp.

Nazwa

Sigla biblijne

Treść

1.      

Noc Kaina

Rdz 4, 9-16

Jest w Biblii noc Kaina nękanego wyrzutami sumienia, który żył z krwią zabitego brata na rękach i nie umiał znaleźć sobie miejsca w świecie, podczas gdy Bóg walczył o Kaina, wierzył w jego zdolność do skruchy i powtarzał mu: Timshel („możesz”); on zaś ciągle zdawał się nie wierzyć w Boga, który wierzył w niego.

2.      

Noc Abrahama

Rdz 15 i 20

Jest w Biblii noc potwornej samotności Abrahama, który długie lata czekał na obiecanego przez Boga syna, lecz wciąż go nie miał, tak że obietnica Boga wydawała się czczym gadaniem. A jednak wbrew wszystkiemu Abraham nie przestał wierzyć w słowność Wszechmocnego i doczekał się dnia, w którym ujrzał uśmiech Boga w twarzy Izaaka. Po wielu nocach trwogi, walki o wiarę na granicy utraty nadziei usłyszał płaczrodzącego się dziecka i sam zapłakał ze szczęścia… razem z Bogiem. Dlatego nazwałgo, tak jak Bóg nakazał: Jic’chak (śmiech), bo usłyszał w głosie dziecka śmiech Boga. Potem nastała w Biblii jedna z najciemniejszych nocy (Rdz 22), w której trudno było Abrahamowirozpoznać Boga miłości – noc wiary Abrahama próbowanego aż do progu śmierci jedynaka, noc wiary w Boga, który wydawał się

przeczyć sam sobie: wiary w Dawcę życia, który oczekiwał ofiary z dziecka, tego samego, które cudownie podarował; noc, w której Abraham spotkał Boga miłości z bliska, gdy na ołtarzu położył swe dziecko; zobaczyłtajemniczego Baranka, którego z woli Boga położył na ołtarzu, aby został zabity zamiast Izaaka; była to noc wiary spędzona przy

ołtarzu, gdy nauczył się kochać Boga bardziej niż swego syna.

3.      

Noc Jakuba

Rdz 32, 14-32

Jest też w Biblii noc niewyobrażalnego, przeszywającego do szpiku kości lęku Jakuba, gdy postanowił przedostać się przez potok Jabbok do

swego brata Ezawa, aby prosić o przebaczenie; jest

noc walki Jakuba z Bogiem, z którym zmagał się

do samego świtu i uparcie wołał: „Nie puszczę cię,

dopóki mi nie pobłogosławisz” (Rdz 32, 14–32);

noc, w której zwyciężył, ponieważ dał się pokonać

Bogu, noc, z której wyszedł, utykając, ze zwichniętym biodrem przypominającym mu do końca życia, że to łaska go zmieniła, a nie on sam, i że ta zmiana była bolesna.

4.      

Noc Mojżesza

Wj 13, 17-14, 31

Jest noc Mojżesza, który szedł z matkami, ojcami, dziećmi, chorymi i starcami pośród rozstępujących się wód morza i stąpając suchą stopą wśród szalejących odmętów wody, przekonał się, że Bóg, któremu uwierzył, możeprowadzić ku życiu także wtedy, kiedy wszystkie drogi do niego wydają się zamknięte.

5.      

Noc Samuela

1 Sm 3, 1-20

Jest noc czuwania młodego Samuela, którego Bóg swoim wołaniem trzy razy zrywał ze snu, aż ten usłyszał i przyjął Jego słowo. Nie mógł potem zasnąć do rana. Od tamtej nocy Słowa Boga nie przestały trawić jego serca, a on nie pozwolił upaść żadnemu Słowu na ziemię. Tamtej nocy Bóg wzbudził w Samuelu proroka.

6.      

Noc Dawida

2 Sm 11-12

Jest także w Biblii noc grzechu Bożego pomazańca, noc przerażającej podłości Dawida, który wykorzystując królewską władzę, cudzołożył z żoną przyjaciela, potem noc, w której kazał zabić jej męża i po której żył, jakby się nic nie stało; lecz nadeszła też noc jego skruchy i wielkiego żalu, gdy wyrwany łaską Bożego słowa z amoku swoich bezeceństw, nie spał, pościł i płakał przed Bogiem jak małe dziecko; noc śmierci niewinnego dziecka, które poczęło się z cudzołożnego ­ związku, do którego wcześniej nie chciał się przyznać, a z którym zdążył się pojednać, zanim umarło.

7.      

Noc Eliasza

1 Krl 19

Jest noc acedii, depresji i ucieczki Eliasza, który zniechęcony życiem położył się pod janowcem i błagał Boga o śmierć; noc, w której budził go i karmił Boży anioł, aż Eliasz wreszcie się zwlókł, wstał i mocą tego pokarmu szedł czterdzieści dni i czterdzieści nocy do Bożej góry Horeb, gdzie stanął odsłonięty przed Bogiem, odzyskał siły i wrócił, by kontynuować misję.

8.      

Noc Tobiasza

Tb 2, 1-3,6

Jest noc Tobiasza, któremu oczy zgasły na cztery lata z powodu ślepoty; tak bardzo cierpiał, że i on, podobnie jak Eliasz, modlił się o śmierć; nauczył się jednak żyć z Bożej Opatrzności i nie pozwolił, aby jego ślepota stała się okazją do grzechu śmiertelnego; cztery lata kompletnych ciemności nie zabiły w nim wiary w Boga, który pamięta i troszczy się o swoich ślepców.

9.      

Noce dzielne kobiet

Jdt 10

Est 4, 17k–17z

Są w Biblii noce dzielnych kobiet. Jest noc Judyty, która pojedynczo stawiła czoło Holofernesowi, pysznemu dowódcy mocarnych wojsk

Nabuchodonozora, przed którym drżało całe jej miasto; weszła do obozu wroga, w paszczę lwa, i upokorzyła wroga. Jest w Biblii noc smutku i żałoby Estery przejętej niebezpieczeństwem własnej

śmierci i zagłady całego jej narodu, noc jej błagalnej modlitwy o ocalenie. Błagała Boga, aby uwolnił ją od lęku. Tamtej nocy pogrążona w swojej samotności zrozumiała lepiej niż kiedykolwiek, że nie ma na obronę nikogo prócz Boga.

10.   

Noc Hioba

Hi

Jest noc czarnego pasma tragicznych wydarzeń w życiu Hioba, który „w jednym momencie” traci wszystko, co najdroższe: własne dzieci, ich rodziny, majątek i zdrowie; gdy słyszy ubliżanie żony,

która widząc jego nędzę, namawia go do zerwania z Bogiem, on w sercu powtarza akty strzeliste: „Dał Pan i zabrał Pan. Niech będzie imię Pańskie błogosławione! (…) Dobro przyjęliśmy z ręki Boga.

Czemu zła przyjąć nie możemy?” (Hi 1, 21; 2, 10).

11.   

Noc Jeremiasza

Jer 20, 14-18

Jest też noc głębokiej depresji Jeremiasza, w której odrzucony przez wszystkich, przeklinał dzień swoich narodzin i zbuntowany ciskał pretensje w stronę Boga; rozgniewany naNajwyższego, a mimo to wierny do końca, nie cofnął się przed posłuszeństwem Bogu ani o krok.

12.   

Noc Zachariasza

Za 1 – 6

Jest noc proroka Zachariasza, podczas której ma osiem wizji pełnych pocieszenia i nadziei, zapowiadających odnowę Bożego ludu po upokarzającej niewoli w Babilonii (Za 1–6). Noc, w której rozbrzmiewa pieśń radości po latach mrocznych, straszących złymi wspomnieniami: „Miasta moje znowu zakwitną dobrobytem (…). Ciesz się i raduj (…) bo już idę i zamieszkam pośród ciebie” (Za 1, 17. 2, 14).

13.   

Noce w Psalmach

Np. Ps 88

Jest też mnogość wersetów w psalmach, przenikniętych ciemnościami, w których zapisane są także nasze modlitwy, te pochodzące z osobistych, najczarniejszych nocy. Jest Psalm 88, nazywany „Pieśnią nad Pieśniami pesymizmu”, „najczarniejszą ze wszystkich lamentacji Psałterza”, w którym słychać krzyk opuszczenia, lament, w którym krzyżują się cierpienie fizyczne, samotność, próżne oczekiwanie na odpowiedź Boga, zmierzanie

ku śmierci, przerwane dopiero przyjściem Chrystusa.

14.   

Noc Maryi

Łk 2, 1-14

J 19, 25-27

Jest noc Maryi, gdy w zimnej i cuchnącej stajni, w barłogu, urodziła Zbawiciela świata; Bóg obiecywał Jej, że da Mu tron Jego ojca Dawida, a tymczasem musiała położyć Go w bydlęcym żłobie (wczesna tradycja chrześcijańska dostrzegała w żłobie obraz ludzkiego grzechu i obraz czeluści grobu szykowanego dla Jezusa); a po trzydziestu trzech latach nastała dla Maryi noc jeszcze trudniejsza od betlejemskiej, noc Matki z Golgoty, gdy trzymała na kolanach zmaltretowane, martwe ciało swojego Jedynaka i nawet na moment nie przestała ufać, że spełnią się słowa powiedziane Jej od Pana, wierzyła, że Ten, którego martwe ciało tuliła w ramionach, jest Zbawicielem świata.

15.   

Noc Józefa

Mt 1, 16. 18-21. 24a

Św. Józef miał swoje trudne noce; choć niczego nie pojmował z Bożych planów i żył przy boku Maryi jak obok wielkiej tajemnicy, w dzień i w nocy nie przestawał słuchać Boga,który przemawiał do niego w snach; za każdym razem były to noce ważnych decyzji Józefa i choć nawiedzał go silny lęk, potrafił pójść za tym, czego

chciał Bóg.

16.   

Noc Nikodema

J 3, 1–21

Jest noc faryzeusza Nikodema, który nie miał odwagi rozmawiać z Jezusem za dnia; chowając się w ciemnościach, przyszedł do Rabbiego, aby podzielić się z Nim swoim niepokojem w poszukiwaniu prawdy; w środku nocy szukał światła u Nauczyciela, im dłużej z Nim rozmawiał, tym więcej miał pytań; zrozumiał tylko jedno: są prawdy, których nie da się wyjaśnić, można tylko

w nie wierzyć; tamtej nocy on, żydowski dostojnik, uczył się zgadzać na ciemności w wierze.

17.   

Noc Piotra

Łk 22, 54-62

Jest w Ewangelii zimna noc Piotra, który na dziedzińcu arcykapłana siedział przy ognisku, usiłując rozgrzać swoje przemarznięte

serce gotowe do zdrady; światło ogniska przesuwało się przez jego ściśniętą bólem twarz i obnażało cierpiące oczy, w których można było zobaczyć jego rozdartą duszę; w samym środku ciemności

nocy spotkał się ze spojrzeniem Jezusa, wyszedł na zewnątrz i gorzko zapłakał.

18.   

Noc Judasza

Mt 27, 3–10

Jest na początku 27 rozdziału Ewangelii Mateusza noc osamotnienia i rozpaczy, której nie przetrwał Judasz; noc ucznia owładniętego i zmiażdżonego poczuciem winy, przerażonego, bo wydał Niewinnego; noc, w której zamiast przed Jezusem spowiadał się przed zimnymi sumieniami wspólników grzechu: „Zgrzeszyłem,

wydając krew niewinną” (Mt 27, 4); noc, w której nie potrafił uwierzyć w Miłosierdzie, skazał siebie na samotność, wciąż patrząc w ciemności własnej duszy.

19.   

Noc Konającego Jezusa

Mt 27, 45–50

Jednak w tym samym 27 rozdziale Ewangelii Mateusza jest noc Konającego na krzyżu, noc ludzkiego grzechu, w którą wszedł Jezus z miłości także do Judasza, by wyprowadzić z niej wszystkich, którzy – pogrążeni w ciemnościach – uchwycą się Jego miłosiernego spojrzenia. To noc najważniejsza i najciemniejsza – noc naszego Pana, noc, w której wszyscy Go zostawili i uciekli, noc opuszczenia, w której krzyczał do nieba: „Boże mój, czemuś mnie opuścił”, noc naszego Pana, dzięki której widzimy jutrzenkę zbawienia i możemy żyć wiarą, że nasze życie się nie kończy; nawet jeśli umieramy, zamieszkamy w wiecznej światłości z Tym, który jest światłością. Przyjdzie do nas w nocy naszej śmierci i powie: „Niech się stanie światłość”… i stanie się światłość na zawsze, i zamieszkamy w Nim, w Jego światłości, którą jest

miłość.